درحیرتم كه چرخ چرا غرق در خون نشد.
 در ماتم حسین زمین واژگون نشد.
السلام علی الحسین
وعلی علی بن الحسین
و علی اولاد الحسین
و علی اصحاب الحسین

عزاداری هاتون قبول درگاه حق باشه

التماس دعا دارم از همه ی دوستان 

صداي پاي محرم كه مي آيد، دل هاي عاشقان آزادگي و حريت،شيفتگان عقيده و جهاد، مشتاقان

سرور و سالاري شهيدان، حسين بن علي(ع) را هوايي مي كند.

شوري در سرهاي شوريده مي افتد و جان ها گرم سوگي عظيم مي شود.

كودك و پير و جوان، زن و مرد، مسلمان و مسيحي و كليمي، هر كه باشي، محرم با بيرق هاي سرخ و سياهش، با نوحه هاي سوزانش، با ذكر مصيبت هاي جانكاهش، با تاسوعا و عاشورايش، دلت را مي لرزاند، به تفكر

وامي داردت و به سوگ مي نشاندت.

اينك در آستانه محرمي ديگر، ميليونها دست، آماده برافراشتن پرچم كربلا مي شوند

تا جهان بار ديگر روايت خدايي شدن انسان را از اقامه كنندگان عزاي حسين (ع) بشنود.

رفتی ز دیده و داغت به دل ماست هنوز

                              هر کجا می نگرم روی تو پیداست هنوز

آنقدر مهر و وفا بر همگان کردی تو

                              نام نیکت همه جا ورد زبانست هنوز

و اکنون چهل روز از آن واقعه عظيم گذشته است. چهل روز… چهل سال… چهارده قرن گذشته است و کربلا همچنان کربلاست و تازه گذشتن از روز چهلم آغاز يک سالِ کربلايي است…

کربلا صبحي از عقيق و آينه است، دريچه‏اي گشوده است به کرانه‏هاي برفي ملکوت. اين خاک، خاکِ گريه و توسل است. ابرها دخيل‏هاي سپيد فرشتگانند که بر افقِ خاک آويخته شده‏اند ـ شش جهت کائنات، ضريح قبر شش گوشه حسين عليه‏السلام است. کربلا در زمين نمي‏گنجد، کربلا در روز نمي‏گنجد، کربلا وسعتي است، به اندازه تاريخ. درختِ سرخ تشيع در کربلا به شکوفه مي‏نشيند. کربلا کوير نيست، بهار روحاني شهود است. رودخانه‏هاي کرامت در کربلا جاري است. چشمه «ولايت» از کربلا مي‏جوشد. نسيم «شفاعت» در کربلا جريان دارد.

سخنان حسين بن علي (ع) در شب عاشورا

أثني علي الله أحسن الثناء و أحمده علي السراء و الضراء اللهم إني أحمدک علي أن أکرمتنا بالنبوة و علمتنا القرآن وفقهتنا في الدين و جعلت لنا أسماعاً و أبصاراً و أفئدة و لم تجعلنا من المشرکين. أما بعد، فإني لا أعلم أصحابا أولي و لا خيراً من أصحابي و لا أهل بيت أبر و لا أوصل من أهل بيتي فجزاکم الله عني جميعا خيراً. و قد أخبرني جدي رسول الله(ص) بأني سأساق إلي العراق فأنزل أرضاً يقال لها: عمورا و کربلا و فيها استشهد و قد قرب الموعد.

پيرامون زنان در حادثه كربلا در دو محور سخن مي‏توان گفت: يكي آن كه آنان چند نفر و چه كساني بودند، ديگر آن كه چه نقشي داشتند. زناني كه در كربلا حضور داشتند، برخي از اولاد علي«ع» بودند، و برخي جز آنان، چه از بني هاشم يا ديگران. زينب، ام كلثوم، فاطمه، صفيه، رقيه و ام هاني، از اولاد اهل بيت عليهم السلام بودند، فاطمه و سكينه، دختران سيد الشهدا«ع» بودند، رباب، عاتكه، مادر محسن بن حسن، دختر مسلم بن عقيل، فضه نوبيه، كنيز خاص امام حسين«ع» و مادر وهب بن عبد الله نيز از زنان حاضر در كربلا بودند.(1) 5 نفر زن كه از خيام حسيني به طرف دشمن بيرون آمدند، عبارت بودند از: كنيز مسلم بن عوسجه، ام وهب زن عبد الله كلبي، مادرعبد الله كلبي، مادر عمر بن جناده، زينب كبري«ع». زني كه در عاشورا شهيد شد، مادر وهب بود، بانوي نميريه قاسطيه، زن عبد الله بن عمير كلبي كه بر بالين شوهر آمد و از خدا آرزوي شهادت كرد و همانجا با عمود غلام شمر كه بر سرش فرود آورد، كشته شد.

فرق بين شيعه و دوستدار بودن

شخصي به امام حسين عليه السلام عرض کرد: يا ابن رسول الله من از شيعيان مخصوص شمايم. حضرت به او فرمودند: اي بنده خدا، طبق ادعايي که هم اکنون کردي، بايد همانند ابراهيم خليل عليه السلام از قلب سليم برخوردار باشي؛ چون خداوند متعال درباره ايشان مي فرمايد: «و از شيعيان او حضرت ابراهيم است؛ زيرا با قلبي سليم به درگاه خداوند آمد». پس در حال خود بنگر و ببين اگر قلب تو نيز مانند قلب ابراهيم عليه السلام است بدان که از شيعيان مايي؛ اما اگر به آن مرتبه از اطمينان و سلامت دل نرسيده اي، فقط از دوستداران ما محسوب مي شوي».

فروتني امام حسين عليه السلام

در روزگاري که فخرفروشي به دارايي رونق بسيار داشت و ثروتمندان از روي تکبر به مستمندان توجهي نداشتند و از نزديک شدن به آنها دوري مي جستند، امام حسين عليه السلام با کمال تواضع با مساکين نشست و برخاست مي کردند. نقل مي کنند روزي آن حضرت از محلي مي گذشت. عده اي فقير سفره کوچکي را که مقدار کمي غذا در آن داشتند پهن کرده بودند و مشغول خوردن آن بودند. وقتي چشمشان به امام حسين عليه السلام افتاد او را به سفره خود فرا خواندند. امام عليه السلام فورا دعوت آنها را پذيرفت و در کنار آنها نشست و با آنان هم غذا شد و فرمود: خداوند انسان هاي متکبر را دوست نمي دارد. آن گاه که از غذا خوردن با آنها فارغ شد به آنان فرمود: حالا که من دعوت شما را پذيرفتم، شما نيز دعوت مرا بپذيريد به منزل من بياييد تا مهمان ما شويد. وقتي آنها به منزل حضرت آمدند، با تمام وجود از آنها پذيرايي کردند.

نسب امام حسين عليه السلام

رهبر نهضت عظيم عاشورا از تباري است که نسل در نسل جزو انبيا و اولياي الهي بوده اند. پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله وسلم در توصيف اين خاندان مي فرمايند: «ما اهل بيت از نور آفريده شده ايم و نبوّت در تبار ما تداوم يافته و شاخ و برگ آن در خاندان ما گسترده شده و ميوه و ثمره اش نيز در آن به ظهور رسيده است و به عنايت خداي عزّوجل هيچ گونه پليدي و آلودگي در اين تبار راه نيافته است». هم چنين نُه تن از حجت هاي الهي نيز از نسل امام حسين عليه السلام اند که آخرين آنها منجي عالم بشريت است که جهان را از عدل و داد پر خواهد ساخت.

زيارت، نشانه وفاي به عهد

زيارت اهل بيت عليه السلام علاوه بر احترام، نوعي اظهار ارادت و تجديد عهد با حضرات معصومين عليه السلام است. زائر ضمن اعلام تبعيت از ولي خدا از طريق زيارت، ياد و خاطره اولياي الهي را گرامي مي دارد. حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام مي فرمايند: «براي هر امامي بر گردن دوستان و شيعيانش پيماني است که به جاي آوردن زيارت از مصاديق وفاي به عهد و به جاي آوردن حقّ محسوب مي شود. بر اين اساس کسي که از روي ميل و رغبت، امام خود را زيارت کند اميد آن است که در روز قيامت از شفاعت او برخوردار شود.